ഡിസംബർ വീണ്ടും നീ പടി കയറി വരുമ്പോൾ
നിന്റെ കൈകൾ ശൂന്യമാണെന്നു വ്യാകുലതയോടെ ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു...
നിന്നെ പ്രണയപൂർവം പൊതിഞ്ഞിരുന്ന വെണ്മഞ്ഞു പുതപ്പ് നീയെന്നേ വലിച്ചെറിഞ്ഞു...
നീ അണിഞ്ഞിരുന്ന നിലാവിന്റെ വെള്ളിത്തിളക്കം പോലും വിളറി മാഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു... നിന്റെ സിരകളിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരുന്ന
അഷ്ടപദി ശീലുകളും മേളപ്പദങ്ങളും
എന്നേ നിലച്ചു പോയിരിക്കുന്നു...
നിന്നിൽ പടർന്നൊഴുകിയിരുന്ന
പാലപ്പൂ ഗന്ധം പോലും വെറുമോർമ്മയായ് എന്നെ നോവിക്കുന്നു...
ഡിസംബർ നിന്റെയാകാശത്തിലെ..
ഒറ്റ നക്ഷത്രവും കാലം തെറ്റി വന്ന, കാർമുകിലാൽ മറഞ്ഞു പോയല്ലോ?
ഡിസംബർ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്ന ഞാനുമെന്റെ പ്രണയവും ഇനിയും ബാക്കിയാവുന്നു...
വരിക !ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്...
മായികതകൾ പോയ് മറഞ്ഞാലും
നീ എന്റേതല്ലേ...
നിന്നെ ഞാൻ...
പ്രണയിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും..
ഒന്നിനുമല്ലെന്നറിയാം...
എങ്കിലും.. വെറുതെ... വെറുതെ....
No comments:
Post a Comment