അമ്മയും മകളും

“അമ്മക്ക് ദേഷ്യമാണ് എപ്പോഴും.. !!

കോപത്താൽ മിഴി ചുവന്നു.

. വിറ പൂണ്ട സ്വരത്തിൽ മകൾ പറയുകയാണ്... 

“അമ്മക്കല്ല നിനക്കാണ്.. “

അവളുടെ കണ്ണും ചുവന്നിരുന്നു.. 

അവർക്ക് വാശിയേറി.. 

ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു മടുത്ത് തളർന്നു 

അവർ പിണങ്ങി മാറിയിരുന്നു. 

അമ്മക്ക് മുന്നിലൂടെ ഋതുപ്പക്ഷികൾ

 പിന്നോട്ട് പാറിയകന്നു

 അവിടെയൊരമ്മ സ്വരമുയർന്നു..... 

“തൃസന്ധ്യക്ക്‌ മുടി വിടർത്തല്ലേ... 

പെണ്ണേ നീ ചൂളമടിക്കല്ലേ.. 

വാതിൽപ്പടിയിൽ ഇരിക്കല്ലേ... 

ഇരുന്നിട്ട് കാലാട്ടല്ലേ... 

മലർന്നു കിടന്നുറങ്ങല്ലേ... “

അരുതും പിന്നരുതും കേട്ട്

 ഇരു ചെവിയും പൊത്തിയിരുന്നു. 

പെൺകിടാവ് ഒരാൾ മൂവന്തിക്ക് മുടി വേറെടുത്തു.. 

ചേക്കേറുന്ന പക്ഷിച്ചിലപ്പിനൊപ്പം 

നീട്ടി നീട്ടി ചൂളം വിളിച്ചു... 

ചാഞ്ഞ മരക്കൊമ്പിലിരുന്നു കൊലുസ് ഇട്ട

 പാദങ്ങൾ താളത്തിലാട്ടി.... 

വാതിൽ പടിയിൽ ഇരുന്ന് മഞ്ഞും മഴയും 

പടിപ്പുര കയറുന്നതു കണ്ടു.... 

ചില്ലോടിനുള്ളിലൂടെ നിലാവ് ഊർന്നിറങ്ങുന്നതു കാണാൻ 

മലർന്ന് തന്നെ കിടന്നു... !!

പിന്നെ എപ്പോഴോ.. 

ഋതുക്കൾ ഒരുപാട് പറന്നപ്പോൾ 

അവളും അമ്മയായി !!

അവളിലെ അമ്മയ്ക്കു ആശങ്കകളാണ്.. 

മകൾ വളരുന്ന സമൂഹത്തെ കുറിച്ച്... 

കാലത്തെ കുറിച്ച്... 

അമ്മയുടെ ചിന്തകൾ ഏവർക്കും തമാശയല്ലേ? 

ഏതു കാലത്തും.. ഏതു മക്കൾക്കും... 

അതുകൊണ്ട്... 

“അമ്മക്ക് ദേഷ്യമാണ്.. എപ്പോഴും !!”

മകളുടെ വാക്കുകൾ കാലങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ നിന്നും

 സ്വന്തം സ്വരത്തിൽ കേട്ടതിന്റെ തിരിച്ചറിവിൽ 

അമ്മ ചിരിച്ചു 

മകളുടെ നനഞ്ഞ കവിളിൽ ഒരു മുത്തമായ്... 

അമ്മ സ്നേഹമലിഞ്ഞു ചേരവേ...

മകൾ വീണ്ടും പൈതലായി.. 

ചിരിച്ചുവോ ഋതുപ്പക്ഷി? 

ആവർത്തനമെന്നോർത്താവാം !!!