സ്ത്രീക്ക്, ഒരു പിറവിയിൽ തന്നെ
രണ്ട് ജന്മങ്ങളാണ്..
ആദ്യ ജന്മത്തിൽ
അരയിൽ നൂല് കെട്ടി,
ചെവിയിൽ പേരുവിളിച്ച്
അച്ഛന്റെ രാജകുമാരിയാവും..
ശലഭച്ചിറകുകളിൽ
ബാല്യവും കൗമാരവും പാറിപ്പറന്ന് യൗവ്വനത്തിന്റെ പടികയറുമ്പോൾ,
രണ്ടാം ജന്മത്തിന് മുഹൂർത്തമാവും.
കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടി..
നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരമിട്ട്....
അവൾ ഒരാളുടെ രാജ്ഞിയാകും...
അവളുടെ പേരിന്റെ, പാതി തിരുത്തപ്പെടും.... അവളുടെ രാജ്യവും ഗൃഹവും അന്യമാകും...
പുതിയ നാട്... പുതിയ വീട്....
പുതിയ നിയമങ്ങൾ..പുതിയ കടമകൾ...
അന്നവൾ വലംകാൽ വച്ചു കയറേണ്ടത്,
പുതിയജന്മത്തിലേക്കാണ്...
പൊഴിഞ്ഞു പോയ
ശലഭചിറകുകൾക്ക് പകരം
വെൺ ചിറകുകൾനൽകേണ്ടത്,
വലം കയ്യിൽഅമർന്ന കൈത്തലങ്ങളാണ്...
ആ കൈയ്യാൽ സമ്മാനിക്കപ്പെട്ട
ചിറകാഞ്ഞു വീശി,
അവനോടൊപ്പം പറന്നുയരുന്നവർ ഉണ്ട്!!അവനേക്കാൾ മുൻപേ പറക്കുന്നവരും ഉണ്ട്!!
അവരുടെ ജന്മമത്രേ സഫലമായത്...!!
എന്നാൽ, ചിറകല്ല.. ചങ്ങലകളാണ്...
പലർക്കും സ്വന്തമാക്കുന്നത്!!
സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും
ആകാശം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട്..
നിസ്സഹായരാക്കപ്പെട്ട ഒരുപാടുപേർ....!!
അവർ രാജ്ഞിമാരല്ല!! അടിമകളാണ്...
ആരുടെയോ ധാർഷ്ട്യത്തിന്റെ...
കാടൻ നീതികളുടെ...
അധമബോധത്തിന്റെ അടിമകൾ ...
ഉടലിൽ വരിഞ്ഞുമുറുകിയ,
ചങ്ങലകൾകുടഞ്ഞെറിയാൻ അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല
അവർ നിശ്ശബ്ദരാകുന്നത് ...
പൊക്കിൾക്കൊടി മുറിച്ചെങ്കിലും
ആത്മാവിലൊട്ടിച്ചേർന്ന
പൈതങ്ങളെ ഓർത്താണ്...!!
കാലവും, ലോകവും, അവർക്കുനേരെ എയ്യുന്ന, അമ്പുകളെ ഭയന്നാണ്....
അവർ അബലകളല്ല....
ചിറകു വീശി പറക്കുന്നതിലും,
എത്രയോ ധീരതയോടെയാവാം,
ഓരോ ദിനവും, നിരായുധരായി അവർ അടർക്കളം താണ്ടുന്നത്? !!
അവർക്കായി എന്താണ് നാം ചെയ്യുക??
എഴുതപ്പെട്ട കുറേ നിയമങ്ങൾ
അവർക്കു കാവലാവില്ല .
നിയമത്തിന്റെ
തലനാരിഴ കീറി നടപ്പാക്കുന്ന
വിധിന്യായങ്ങൾ അവർക്കു തുണയാവില്ല
അവർക്കു വേണ്ടത്,
കൈയ്യാൽ കെട്ടുന്ന താലിച്ചരടിനു അടിമക്കയറിന്റെ വിലഇടുന്നവർക്ക്
ലോകം നൽകേണ്ട മുറിപ്പാടാണ്...
അവളെ നോവിക്കുന്നവരോടുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ തിരസ്കരണമാണ്.. അവളുടെ കണ്ണീരിൽ ഉരുകാൻ കഴിയുന്ന
നാടിന്റെ മനസ്സാണ്...
എല്ലാം വെറും സ്വപ്നം എന്നറിഞ്ഞിട്ടും...
വെറുതെ കൊതിക്കുകയാണ്...
പെണ്ണിന്റെ കണ്ണീരു വീണു നനയാതെ,
ഒരു രാവെങ്കിലും പുലരട്ടെയെന്ന്...
