എനിക്ക് പറക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു..
എന്നാല് എന്റെ ചിറകുകള് ആരോ മുറിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു...
ആകാശം എന്റെ സ്വപ്നമായിരുന്നു..
എന്നിട്ടും മണ്ണിലിരുന്നു ഞാന് ആകാശത്തെ ഓര്ത്തു കരഞ്ഞു.
നക്ഷത്രങ്ങള് എന്നെ മോഹിപ്പിച്ചു..
പക്ഷെ.. .എനിക്ക് ചുറ്റും അമാവാസി കനത്തു കിടന്നു.
അസ്തമിക്കാത്ത പകലിനു വേണ്ടി ഞാന് ദാഹിച്ചു.
പക്ഷെ ഉദയമില്ലാത്ത രാവുകള് എന്നെ വീര്പ്പു മുട്ടിച്ചു
ഒടുവില് ..
ഞാന് മണ്ണില് ആകാശത്തെ കൊണ്ടുവന്നു
പ്രതീക്ഷയുടെ പൂര്ണ ചന്ദ്രനെ കൊരുത്തിട്ടു.
എന്നിട്ടോ..
ഒരായിരം ചെരാതുകള് കൊണ്ട് രാവിനു വെളിച്ചമേകി..
പറന്നില്ല ഞാന് ...
എങ്കിലും എന്റെ കാലുകള് കുതിക്കുകയാണ്
No comments:
Post a Comment